Nu is het heel makkelijk om overal op te mopperen. Dit niet goed, daar niet blij mee, die is stom. Heerlijk meeslepen in je eigen frustratie of die van een ander. Ik kan me verwonderen over hoe menigeen in voetbaltijd foetert en betwetert:'Belachelijke bal, stomme wissel, geen pit, geen tactiek, geen beheersing, geen…' Alsof we er verstand van hebben. En de invloed op het spel als we zo zitten te foeteren en schreeuwen is 0,0%.
Toen kwam het moment voor bezinning; Het helpt niets. Mopperen kan wel even. Het kan opluchten. Maar dan is het ook genoeg
Wat wij als mensen van de hedendaagse maatschappij nodig hebben is een collectief frustratiedieet. Afslanken dat commentaar. We zijn te dik. En we vreten ons vol met allerhande zaken waar we met ons mopperen toch geen invloed op hebben.
Wil je invloed? Neem een doel voor ogen. Een idylle. Een plaatje. Ga dat maar verwezenlijken. En probeer daarmee je omgeving te beinvloeden. Lukt het niet? Mopper even. Maar vergeet je doel niet.

Soms ben ik moe. Heel moe. Maar vandaag heb ik voor 10.00 u uitgebreid een douche genomen en boodschappen gedaan, bloemen gekocht, lavendel gepoot met wit-zilveren stekelplantjes ertussen en de hortensia in een andere pot gezet en onkruid uit de rand van de beukenhaag getrokken en de auto naar de garage gebracht en nu ga ik schrijven.
Heerlijkheid met een hoofdletter H. Als je kunt doen wat je wilt doen en leuk vind om te doen.

klokje-dans-schitter-lavendel-oceaan-bloesem-droom-licht-huid-poeder-engel-melk-voel-kant-linnen-meisje-dienen-letter-glas-vlecht-zang
En pollepel.
Nou en. Ik houd van mooie woorden. Mooie woorden hebben een verhaal. Een gevoel. Ik wil de woorden in mijn mond voelen. Ik wil ze zien. Ik wil woorden. Korte zinnen. Van inkt of uit het toetsenbord.

'Je moet je grenzen in acht nemen. Je moet nog een hoop leren. Je bent niet overal verantwoordelijk voor.'
'Ok.' (denkt na) 'Ik wil die taak niet meer. Het kost me energie. Ik krijg geen energie terug.'
'Ho ho. Rustig aan.'
'?'

Zand schuurt de maag. Hoe het er komt weet ik niet, maar bij mij schuurde het zand mijn hersenen. Ik ben tot niets in staat. Leeggezogen. Stof en schrale plekken zijn getuigen van wat ooit was. Uitgeput. Drooggelegd.

Dus. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik toe ben aan vakantie.

Een witte auto met oranje, puntige vlaggetjes; stekend uit de raampjes. 'Feest,' zegt de auto. 'Gefeliciteerd,' zegt de buurman. En ik? Ik zeg; 'Dwaasheid. Ga tot de mier. Al weet ik zelf ook niet hoe.'

Een hangmat. Van honderden kilometers ver weg. Maar ik heb geen boom in de tuin. En er is geen zon.

Op een bankje in de lenteregen neem ik een sigaret uit het pakje. Het trillen van mijn vingers, dat haat ik. Ik kijk er niet naar. Ik zie alleen de betonnen muren en een grote deur.
De druppels plagen me op mijn hoofd, in mijn nek, door mijn spijkerbroek. De aansteker weigert. Ik vloek niet. Ik kijk naar de druppels. Diamanten zijn het. Gevallen uit de kroon die van mijn hoofd begon te glijden, toen ik mijn eerste joint opstak. Diamanten die versmolten met elkaar en dan zomaar opgeslokt werden door de stenen van de straat, in de aarde of niet. Maar ze verdwenen allemaal. Als de hemel stopte met huilen. Om de gevallen kroon. Ik weet niet wat ik denk. Ik troost mezelf met de gedachte dat ik elke dag een stapje dichter bij mijn dood ben. Ik hoor vogels. Ik heb nog nooit gehoord dat vogels fluiten tijdens het neerdalen van de regendruppels. Ik wil dat ze het gras gaan maaien. dat ruikt zo fijn. Ik wil ook paardenbloemen zien. De pluizen wegblazen en wensen dat er iemand is die naar me kijkt. Die niet denkt aan vies of zielig of dom. Die denkt aan mijn ogen van vroeger. Mijn huid, mijn handen, mijn stem. De tijd is mij vergeten. Of is het andersom?
Alles is weg. Mijn leven is leeg. Mijn hoofd niet. Ik wil weer terug naar ooit.
Ik twijfel.

En dan sta ik op. Ik loop naar het beton. Eerst langzaam. Dan sneller. Doeltreffend. Hoop.

Bijna zoals vroeger met mama. Toen. Ooit. Ver weg. In een mooie jurk. Met een strik in mijn haar. Met glanzende schoenen. Verhalen over redding. En een nieuw begin.
De kerk.

Kruip in de huid van…

En dan heb je dus van die dagen dat het ineens 20.58 uur is en je hebt nauwelijks iets zinnigs gedaan en dan voel je je ontzettend schuldig, want het is heerlijk om niets te doen.

Het was op de dag dat de mensen tegen elkaar zeiden; 'Het begint nu al warmer te worden. We zouden wel eens een verschrikkelijk benauwde zomer kunnen krijgen.'

Deze zin staat al maanden te wachten op een vervolgverhaal. Ik vind het zo'n mooi begin…